629 ദുറൂസുല്‍ ഹദീസ് - ഉംദതുല്‍ അഹ്കാം- ഹദീസ് 369 دروس الحديث - കള്ള സത്യം അപകടകരമാണ്

 

 

    

عمدة الأحكام من كلام خير الأنام صلى الله عليه وسلم
المؤلف: عبد الغني بن عبد الواحد بن علي بن سرور المقدسي الجماعيلي الدمشقي الحنبلي، أبو محمد، تقي الدين (المتوفى: 600هـ) 

കള്ള സത്യം അപകടകരമാണ് 

369 - عَنْ الأَشْعَثِ بْنِ قَيْسٍ رضي الله عنه قَالَ: (كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ خُصُومَةٌ فِي بِئْرٍ فَاخْتَصَمْنَا إلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: شَاهِدَاكَ أَوْ يَمِينُهُ، قُلْت: إذاً يَحْلِفُ وَلا يُبَالِي. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم: مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينِ صَبْرٍ يَقْتَطِعُ بِهَا مَالَ امْرِئٍ مُسْلِمٍ، هُوَ فِيهَا فَاجِرٌ، لَقِيَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَهُوَ عَلَيْهِ غَضْبَانُ).

അശ്അസ് ബിൻ ഖൈസ് رضي الله عنه  നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: "എനിക്കും ഒരാൾക്കുമിടയിൽ ഒരു കിണറിന്‍റെ കാര്യത്തിൽ തർക്കമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അല്ലാഹുവിന്‍റെ റസൂൽ صلى الله عليه وسلم യുടെ അടുക്കൽ വിധിതേടിയെത്തി. അപ്പോൾ റസൂല്‍ صلى الله عليه وسلم പറഞ്ഞു: 'നിന്‍റെ രണ്ട് സാക്ഷികളെ കൊണ്ടുവരിക, അല്ലെങ്കിൽ അവന്‍റെ സത്യം.' ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'എന്നാൽ അവൻ (യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ) സത്യം ചെയ്യുമല്ലോ.' അപ്പോൾ റസൂല്‍ صلى الله عليه وسلم പറഞ്ഞു: 'ഒരു മുസ്‌ലിമായ മനുഷ്യന്‍റെ ധനം അന്യായമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നതിനായി, അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് കളവായി ആരെങ്കിലും സത്യം ചെയ്താൽ; അല്ലാഹു അവനോട് കടുത്ത കോപത്തിലായിരിക്കെ മാത്രമായിരിക്കും അവൻ അല്ലാഹുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുക.'"

വിവരണം

 ഈ ഹദീസിൽ അശ്അസ് ബിൻ ഖൈസ് رضي الله عنه ഒരു കിണറിന്‍റെ പേരിൽ തൻ്റെ എതിരാളിയുമായി തർക്കത്തിലാവുകയും, അവർ രണ്ടുപേരും അല്ലാഹുവിന്‍റെ റസൂൽ صلى الله عليه وسلم യുടെ അടുക്കൽ വിധിതേടിയെത്തുകയും ചെയ്ത സംഭവം ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. അപ്പോൾ റസൂല്‍ صلى الله عليه وسلم പറഞ്ഞു: "നിന്‍റെ രണ്ട് സാക്ഷികളെ കൊണ്ടുവരിക, അല്ലെങ്കിൽ അവന്‍റെ സത്യം ചെയ്യല്‍."

 അപ്പോൾ അശ്അസ് ബിൻ ഖൈസ് رضي الله عنه വിചാരിച്ചു: തൻ്റെ എതിരാളി അതിലെ പാപത്തെക്കുറിച്ച് തെല്ലും ആലോചിക്കാതെ ധൈര്യമായി സത്യം ചെയ്യുമെന്ന്. അക്കാര്യം അദ്ദേഹം അല്ലാഹുവിന്‍റെ റസൂൽ صلى الله عليه وسلم യെ അറിയിച്ചപ്പോൾ നബി صلى الله عليه وسلم പറഞ്ഞു: "ആരെങ്കിലും ഒരു സത്യം ചെയ്യല്‍ വഴി അന്യായമായി ധനം പിടിച്ചെടുത്താൽ..." (ഹദീസിന്‍റെ ബാക്കി ഭാഗം).

 വ്യാജമായ തർക്കത്തിലൂടെയും കളവായ പാപകരമായ സത്യപ്രതിജ്ഞയിലൂടെയും അനർഹമായി മറ്റൊരാളുടെ ധനം കൈക്കലാക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് കഠിനമായ താക്കീതാണ് ഈ ഹദീസിലുള്ളത്. അങ്ങനെയുള്ളവൻ അല്ലാഹുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ അല്ലാഹു അവനോട് കടുത്ത കോപത്തിലായിരിക്കും. അല്ലാഹുവിന്‍റെ കോപത്തിന് ഇരയായവനാകട്ടെ, തീർച്ചയായും നാശമടഞ്ഞവൻ തന്നെയാണ്!

ഹദീസില്‍ നിന്നുള്ള പാഠങ്ങള്‍

1- "തെളിവ് ഹാജരാക്കൽ വാദിയുടെ ബാധ്യതയാണ്, നിഷേധിക്കുന്ന ആള്‍ക്ക് സത്യം ചെയ്യലുമാണ് ബാധ്യത" എന്നത് തർക്കങ്ങളിൽ പാലിക്കേണ്ട ഇസ്‌ലാമിക നിയമതത്ത്വമാണ്.

2- രണ്ട് സാക്ഷികളിലൂടെ അവകാശം സ്ഥിരപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ വാദിയുടെ പക്കൽ തെളിവില്ലെങ്കിൽ, പ്രതിക്ക് സത്യം ചെയ്യൽ നിർബന്ധമായി മാറുന്നു.

3- മറ്റൊരാളുടെ അവകാശം അന്യായമായി തട്ടിയെടുക്കാൻ ചെയ്യുന്ന കളവായ 'യമീനുൽ ഗമൂസ്' (വ്യാജസത്യം) ചെയ്യൽ നിഷിദ്ധമാണ്. അത് ഒരാളെ അല്ലാഹുവിന്‍റെ കോപത്തിനും ശിക്ഷക്കും ഇരയാക്കുന്ന വൻപാപങ്ങളിൽ പെട്ടതാണ്.

4- ഒരു ന്യായാധിപന്‍റെ വിധി ബാഹ്യമായ തർക്കത്തെ മാത്രമേ ഇല്ലാതാക്കുന്നുള്ളൂ; എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം അപ്പോഴും ബാക്കിയായിരിക്കും. അതിനാൽ, ഒരു വിധിയിലൂടെ ലഭിച്ച കാര്യം അടിയന്തിരമായി അനുവദനീയമായി മാറുന്നില്ല (ലഭിച്ചയാൾക്ക് അത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ അർഹതപ്പെട്ടതല്ലെങ്കിൽ).

5- ഒരു അക്രമിയുടെ/വ്യാജന്‍റെ സത്യം ചെയ്യല്‍ അവന്‍റെ മേലുള്ള കേസ് താൽക്കാലികമായി തള്ളാൻ ഇടയാക്കും. എന്നാൽ അവന്‍റെ ദീനിലുള്ള അതിക്രമം കാരണം അവന്‍റെ മേൽ സാമ്പത്തിക വിലക്ക് (ഹജ്ർ) ഏർപ്പെടുത്താനോ അവന്‍റെ സമ്മതം അസാധുവാക്കാനോ കഴിയില്ല; അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ വിചാരണയിൽ സത്യം ചെയ്യലിന് ഒരു അർത്ഥവുമുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.

6- വിചാരണയുടെ ക്രമം: ന്യായാധിപൻ ആദ്യം വാദിയുടെ പരാതി കേൾക്കണം, തുടർന്ന് പ്രതിയോട് ചോദിക്കണം (അവൻ അത് സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടോ അതോ നിഷേധിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്?). പ്രതി നിഷേധിക്കുകയാണെങ്കിൽ വാദിയോട് തെളിവ് ആവശ്യപ്പെടണം, തെളിവില്ലെങ്കിൽ പ്രതിയോട് സത്യം ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശിക്കണം.

7- തർക്കത്തിലേർപ്പെടുന്നവരെ, പ്രത്യേകിച്ച് സത്യം ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങുന്ന ഘട്ടത്തിൽ ന്യായാധിപൻ ഉപദേശിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

8- മുസ്‌ലിമിന്‍റെ അവകാശങ്ങൾ ചെറുതാണെങ്കിലും വലുതാണെങ്കിലും അത് അങ്ങേയറ്റം ഗൗരവമുള്ളതാണ്.

9- 'യമീനുൽ ഗമൂസിനും' (വ്യാജ സത്യം), കരാർ ലംഘനത്തിനും പ്രായശ്ചിത്തം കൊണ്ട് മാത്രം പരിഹാരമാകില്ല. കാരണം, വെറുമൊരു പ്രായശ്ചിത്തം കൊണ്ട് ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുന്നതിനേക്കാൾ വലുതും അപകടകരവുമാണവ. അതിന് കപടതയില്ലാത്ത പശ്ചാത്തപവും, സൃഷ്ടികളുടെ അവകാശങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി തിരിച്ചുനൽകലും നിർബന്ധമാണ്.